• Fabel van de blauwe vogel.

    6 november 2019

             Jacques Monastier was een onderzoeker die zijn pluimen al verdiend had met diverse wetenschappelijke artikels over zeldzame vogels.

    Hij mijmerde dikwijls over de voorbije tijd. Het waren de mooiste jaren van zijn leven geweest, waarin de wegen naar onbekende oorden zich zonder einde hadden voortgeslingerd.

             Steeds was hij op zoek geweest naar uitzonderlijke exemplaren. Vogels die nog niet ontdekt of beschreven waren. Het was de belangrijkste drive in zijn leven geweest.

             Er was één vogel die een speciale plaats in zijn leven in nam. Een vogel die zo speciaal was dat deze nog nooit gezien was door enig ander wetenschapper voor hem.

             Hij herinnerde zich zijn tocht op de Amazone rivier. De broeierige hitte en de aankomst in het van muskieten vergeven oord. De lange dagtochten door het gebladerte. Daar had hij de inboorlingen voor het eerst horen praten over deze speciale vogel.

             Deze vogel zou zo een schitterend blauw licht afgeven, dat hij meer leek op een geest, dan op een levend wezen.

             Na een lange omzwerving was hij er uiteindelijk in geslaagd om een exemplaar te pakken te krijgen. De vogel gaf een wonderbaarlijk blauw schijnsel af waardoor de ruimte errond baadde in het licht.

             Hij liet een speciale kooi maken om het diertje in te zetten en bracht het naar zijn werkplek. Hij zou de vogel daar bestuderen en dan een persconferentie op zetten om de wereld op de hoogte te brengen van zijn speciale ontdekking.

             Dan gebeurde er iets vreemds. Dag na dag leek de blauwe lichtgevende kleur van de vogel een beetje minder fel te worden. Eerst wist hij niet goed of dat zijn inbeelding was, of dat dit werkelijk zo was. Dat ging echter zo lang door totdat alle kleur verdwenen was en de vogel enkel nog uit grijstinten bestond.

             Toen Jacques de wereld wilde vertellen over de schitterend blauwe kleur van de vogel, was er niemand die hem wilde geloven. Van dan af was Jacques nooit meer op zoek gegaan naar speciale vogels.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • Flashback in regenboogkleuren

    4 november 2019

    De Herinneringen van Ruben in de kleuren van de regenboog:
    ROOD:
    Het begin: Ze wilde met hem naar zijn appartement. Zijn lach was voldoende geweest, om haar te overtuigen.
    Het einde: Ze lagen op het strand, mooi bruin gebakken in de zon. “Jij bent mijn lieveling”, hoorde hij, terwijl haar rode lippen op en neer bewogen.
    Schuldgevoelens. hij wilde haar lieveling niet meer zijn.

    ORANJE:
    De wereld behoorde Ruben toe. Bij de ondergaande oranje zon mijmerde hij over de voorbije tijd. Het waren de mooiste jaren van zijn leven geweest, waarin de wegen zich zonder einde voort slingerden.
    Nooit had hij een interessanter individu ontmoet. Gewoon iemand waarmee hij kon praten.
    Daarom ging hij steeds naar haar terug.

    GEEL:
    Ruben was op de vlucht. Adrenaline stroomde in zijn lijf, de grenzen tussen het materiële en het spirituele vervaagden. Hij kon nog uren doorgaan.
    Plots zag hij tussen de bomen een geelgroene vlakte schitteren. Twee hazen sprongen weg.
    Daar moest hij naartoe.
    De prikkeldraad verplichtte hem te stoppen. Gevaarlijk manoeuvre. Angstig geworstel tussen twee elektrische draden. Shit, de paarden kwamen hem in galop achterna. Hij moest versnellen.

    GROEN:
    In zijn buurt waren er slechts weinigen die zijn kunstenaarschap aanvaarden.
    Ze zeiden dat hij een zonderling was, gek of asociaal. Of zagen ze groen van jaloezie?
    Gedurende jaren had hij er al veel verzameld. Ze lagen allemaal tentoongesteld in zijn huis.
    Iedere steen was uniek en vroeg om een specifieke aanpak.
    Een dag zonder stenen rapen was een verloren dag.

    BLAUW:
    Ruben wachtte op de trein. Dat glimmende wezen in de zon.
    Hij ging graag op reis. Omdat reizen slim maakt.
    De stad waarin hij woonde, sluimerde immers op een laag pitje. Vergane glorie die tot een attractie was omgevormd. Stiekem meegesmokkeld door Chinese toeristen via het blauwe schermpje van hun smartphone.

    INDIGO:
    Ruben was niet zoals de anderen. Hij was kleurenblind.
    Het felle zonlicht pijnigde zijn ogen.
    Daarom leefde hij meestal ’s nachts, wanneer hij beter zag dan alle anderen.
    Wat was er mooier dan het maanlicht weerkaatst te zien op de glimmende stenen?
    Voor hem hadden deze stenen de kleuren van de regenboog.
    Indigo was daarvan de voorlaatste kleur wist hij, al wist niemand precies hoe die kleur eruit zag…

    VIOLET:
    Het was tijd voor Ruben om terug te keren naar de oorsprong. Vele steden had hij reeds bezocht.
    Alles was er steeds hetzelfde, maar stak in een ander kleurtje.
    Enkel de tijd bracht gestaag verandering op alle plaatsen.
    Rubens onderbewuste ik durfde te dromen en kon creatief uit de hoek komen. Maar evenals in de realiteit, werd het verloop daarvan door het lot beheerst, daar had je geen vat op.
    Hij kon niets vinden voor de kleur violet. Hemeltje, waren dit dan zijn laatste creatieve hersenspinsels, omdat ouderdom de kop op stak!?

    Filmpje

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 21 keer bekeken

  • 2019

    14 maart 2019

    Donderdag 14 maart 2019

    Buiten zorgt de klimaatverandering voor een aanhoudende regen, afgewisseld met hevigere buien. Ik verplaats me door deze apocalyptische omstandigheden met de VFR1200X met DCT. Omzichtig laveer ik tussen de traag vooruit kruipende en stilstaande auto’s op de stilaan dichtgeslibde wegen. 

    Vliegende auto’s zijn er nog steeds niet in het straatbeeld.  Deze zijn ondertussen wel verkrijgbaar. Voor een prijs tussen de 250000 en 450000 euro is zo een vehikel de jouwe. Maar hier in België mag je er alleen mee vliegen als je vanop Zaventem opstijgt en daar dan ook weer landt. Aangezien dat ze daar ook nog regelmatig staken, herleidt dit de nuttigheid van zo’n aankoop tot nul.
    Maar waar was ik gebleven? Ah ja. Reeds zo’n 20 jaar lang kijk ik geen al TV meer. Dat is niet erg, want ondertussen is de TV zo’n oubollig medium geworden, dat niemand het daar nog over heeft.

    Er zijn nu genoeg andere gespreksonderwerpen. Zoals de reeds eerder vermelde klimaatverandering en stakingen. Maar ook of het feit of een stokmannetje met een jurkje aan op een toiletdeur, dan wel vrouwonvriendelijk of gender discriminerend of antifeministisch, of seksistisch is. En of dit dan wel of niet belangrijk genoeg is om het nieuws te halen, dan wel gespreksonderwerp te zijn. 

    In de Albert Heijn, zo las ik, van een misnoegde oudere dame op Facebook, moet je voortaan standaard je identiteitskaart afgeven om een fles wijn te kopen. En of dit een schending van onze privacy is, of daarentegen goed, omdat dit voor de veiligheid en het drankmisbruik zeker wel beter zou zijn. Een drankmisbruiker ben je volgens de nieuwe regels als je wekelijks meer dan tien eenheden drinkt. Maar let op, pakweg een trappist van 33 cl, telt voor drie eenheden. Nog een jaar geleden was dit 21 eenheden voor een man en 14 voor een vrouw. Omdat een man een extra enzym had om alcohol af te breken. Maar in het kader van de gendergelijkheid heeft men dit enzym afgeschaft.

    Voor onze privacy hebben we nu recent de GDPR. Dit kwam er nadat er enkele filmpjes van politiemannen of facebook verschenen, die werden bespot en bespuwd. We worden wel zowat overal in de openbare ruimte gefilmd, maar onze afbeelding mag nu niet meer zomaar zonder toestemming vertoond worden. Wat maakte dat ik laatst een reclamespotje zag voor de nieuwe Lidl hier in de buurt. Waarbij alle hoofden van de winkelende mensen vervangen werden door onnozele smileys. En wat er ook voor zorgt dat het voor fotografen en kunstenaars zowat onmogelijk wordt om te werken met niet-professionele modellen. Ed van der Elsken, Henrie Cartier de Bresson, Edgar Degas en Eduard Manet (om er maar enkele te noemen) draaien zich om in hun graf.

    Enige tijd geleden ging ik naar het gemeentehuis voor een nieuwe identiteitskaart. Ik kreeg daar van de dame aan de balie een bonnetje met een nummer op. Op dit bonnetje stond de boodschap “wachten doet geen pijn”. Enige tijd later werd mijn nummer op het digitale bord zichtbaar, vergezeld van een holle bieptoon. Aan het loket van de burgerlijke stand stond er nu dezelfde dame, ik was daar immers als enige klant aanwezig, om mijn vingerafdrukken van beide handen in te scannen. “Zozo”, zei ze, “dat gaat goed bij jou, meestal gaat dat hier wel anders.” “Als de scanner niet meewerkt.” 
    Ik vroeg waarom dit nodig was, dat scannen. Het te verwachten antwoord was: ”voor de veiligheid.”

    Twintig jaar geleden stond ik voor de spiegel in de badkamer en vroeg ik me af hoe de toekomst er zou uitzien. De toekomst heeft me ingehaald.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 47 keer bekeken

  • Magie

    19 september 2013

    Als volleerd magister ben ik nu in de ban van de magie. Deels geïnspireerd door een boek dat ik las van Natalie Koch. Alwaar er een wereld parallel aan de onze bestaat, waarin magiërs via een poort, het "locumagorum" kunnen komen. Enkele magiërs gaan op zoek naar een magische theorie. De theorie van alles die overeenkomt met de supersnarentheorie in de moderne quantumfysica. Een materie die mij altijd al zeer geboeid heeft. En die interesse is voor mij destijds begonnen is bij de relativiteitstheorie van Einstein. Als je sneller dan het licht reist zou je terug in de tijd kunnen reizen. Niemand hield het voor mogelijk dat dat ooit zou kunnen. Toch is men in Zwitserland in het Cern erin geslaagd om bepaalde miniscule deeltjes sneller dan het licht te laten bewegen in een grote cirkel van kilometers lang. Daardoor verdwenen die deeltjes plotseling en al even plotseling kwamen ze enige tijd daarvoor terug.

    In ieder geval stof om over te filosoferen genoeg.Voor mij ben ik nu ook op het punt gekomen om in mijn schilderijen niet meer louter fotografisch de werkelijk na te bootsen. Maar daarentegen wel juist die parallele werkelijkheid.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 619 keer bekeken

  • Onder water

    8 februari 2013

    Momenteel ben ik aan het werk aan een nieuwe serie met als thema "onder water". Ik ben nu al sinds juli 2012 gestaag bezig met het schilderen van ongeveer drie schilderijen per maand. En het gaat goed. Ik ben tevreden over de vorderingen. Groetjes, Michaël

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 625 keer bekeken